چـشـمـه مسمــوم

وقـت سبز درخت را می گیرد ...

جـنگـل از تـنـفس سنگیـن تـبـر

بی صدا می مـیـرد ...

باران اما ، هنوز می بـارد

کـویـر هم زنـده خواهـد شـد

اگر آن نـاگـهـان ، در ما سـبـز شـود ...

دل من تـنها بـود ،

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد يک جا

به کجا ؟!

به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت يک پرده تـوری

که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

دل من ساکن ديوار و دری ،

که تو هر روز از آن می گـذری .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه يک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن می نگری

راستی ، دل من را ديـدی ...؟!!