تمام امیدها و رویاهایم را

باد صبحگاهی و سرد "آبان ماه"  ،

   هشت سال پیش با خود برد ...

  واکنون این منم :

تـنهاتر از همیشه، ولی :

همچنان استوار وایستاده بر پای خود ...

~~~~~~~~~~~~~~~~

  چیزی برای بخشیدن ندارم (غیر از دلم !)

 اما، می توانی به من تکیه کنی

      و در سایه ام آسوده چشم بر هم بگذاری

         تا یکدیگر را در آغوش بگیریم 

              و "یک عمر"، به مرگ پوزخند بزنیم ...

باد وحشی می وزد :

خشمگین و افسار گسیخته ،

انگار که می خواهد مرا هم با خود ببرد !

و ای کاش که می شد امشب ،

   فارغ از این همه هیاهو

در میان انبوه گیسوانت پنهان شوم ...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

در این لحظات وهم آلود

  چه زیباست اندیشه با تو بودن :

در این اتاق آرام و تاریک ،

لذت کشف دوباره شراب با تو،

و بوسه هـایی آتشین و بس نوشیـن ...

همیشه می گریختـم !

به میان سکوت و هزارتوی تنهاییم ،

و میان کلمات تکراری و قدیمی ...

از زمین و زمان می گریختم ،

 و به درون خود سفر می کردم و دورمی شـدم ...

***

اما این بارپیش از آنکه بگریزم ،

تو چون نسیمی معطربر سرنوشت من وزیدی ...

و این بار می دانم :

که نمی توانم جای دوری بگریزم !