موضوع بسیار ساده است  و روشن ، هر کسی آن را می فهمد :

تو مرا دوست نداری ، و هرگز هم دوست نخواهی داشت ...

 

  ولی چرا من این همه دلبسته ام ؟!

به تو که هر روز غریبه تر میشوی ،

و هر روز سردتر از دیروز ،

و هنوز هم فرسنگ ها دور از من ؟!

  چرا همه دوستانم، خانه پدریم ، و محله قدیمیم را ترک کرده ام ،

   و در این خانه متروک مثل روحی سیاه پوش سرگردانم ... ؟!

  می دانم باور نمی کنی ولی ،

اگر دوستم نداشته باشی ،من هم کم کم تو را از دلم بیرون می کنم ...

و اگر روزی فراموشم کردی ، دیگر به دنبالم نگرد !

چون من قبل از تو فراموشت کرده ام ....

ولی اگر : روزی، ساعتی و یا حتی لحظه ای ،

احساس کردی که دلت برایم می تپد ،

آنگاه تمام شعله ها در من زبانه خواهد کشید ...

زمین را هموار خواهم کرد ،

در میان جنگل تـنـهاییم ، جاده ای پهن و بزرگ خواهم ساخت ،

و به انتـظـار روز رسیدنت خواهم نشست ،

و آنگاه همه زندگیم را به پایت خواهم ریخت ...

گاه و بی گاه :

درخلوتـم فرو می روم ،

در اعماق خشم و غرورم ، و خلوت خود سـاخته ام ...

و هنگامی که باز می گردم :

نمی توانم حتی ذره ای از آن آرامش را با خودم بیاورم !

و ناگهان اتاقم تاریک تر از قبر میشود ،

سرم گیج می رود و تـنهایی بر سرم آوار می شود ...

و در گوشم می خواند :

آسودگی می خواستی ؟! حالا کجاست ...؟!