جای تعجب ندارد که گاهی :

نوشته هایم غمگینند !

و خودم غمگین تر از آنها ...

دیگر حتی حوصله جنگیدن با خاطراتم را هم ندارم !

توانش را نیز ...

راستی ،اگر همین دلخوشی لعنتی هم نبود ،

دیگر تنهایی و خلوت برایم چه مفهومی داشت ؟!!

حرف هایمان ناتمام ...

تا آغاز می کنیم وقت رفتن است،

   و باز هم همان حسرت تلخ همیشگی :

   ثانیه ها رفته اند حتی پیش از آن که باخبر شویم...

گویی همین دیروز بود که در گوشم خواندی :

"هرگز فراموشم نکن "

ای دریغ ، چقدر زود دیر می شود ...

دیگر از یک لیوان نخواهیم نوشید،

            نه آبی و نه شرابی ،

  دیگر بوسه های صبحگاهی نخواهند بود ،

    و تماشای برف از پشت پنجره

من چه دلگیرم این روزها !

اکنون تو با خورشید زندگی می کنی

       و من با ماه !

    ولی در ما فقط یک خاطره زنده است ...

 

و ای کاش می دانستی در این لحظه :

چقدر لبهای صورتیت را آرزومندم ...

من مثل عاشقی با گل سرخ در دست نیامده ام ،

تا در دل مردم رخنه کنم !

شعر من :

  صدای یک محکوم به مرگ است :

   مرگ تدریجی ...

   با شنیدنش ناله خواهی کرد، ونفرین .

از زندگیم چنان با تو خواهم گفت :

که از من دوری کنی !

هرگز نه شهرتی خواستم و نه ستایشی ...

سی سال تمام :

درزندان تنهایی خود زیستم ...