در گذرگاه زمان،

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد ...

 

عشق ها می میرند ،

رنگ ها رنگ دگر می گیرند ...

 

و بهاران ز پس هم سپری می گردند

و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ ،

دست ناخورده به جا می مانند ...

 

خانه سوت و کور است ،

حتی تلفن هم حرفی برای گفتن ندارد !

سکوت رسوب کرده است انگار ،

بر امواج این حوالی ...

هیچ زنگی هم به صدا درنمی آید

تنهایی زوزه می کشد

و انتظار

زخمی ، همیشه سرباز ...

دیگر کسی نمی آید ،

من هم که نای رفتن ندارم ،

تکلیفم چه خواهد شد ؟

نمی دانم ، نمی دانم ...

از دورها

دورها

می آیی ...

و فقط

یک چیز

یک چیز کوچک

در زندگی من جا به جا می شود:

 

این که دیگر بدون تو،

در هیچ کجا نیستم !