^{دوست من ، من آن نيستم كه مي نمايم. نمود پيراهني ست كه به تن دارم .}

^{پيراهني بافته زجان كه مرا از پرسش هاي تو و تو را از فراموشي  من در امان مي دارد ...}

^{آن (من)ي كه  در من است، اي دوست، در خانه‌ي خاموشي ساكن است و تا ابد همان جا مي ماند؛ ناشناس و در نيافتني...}

^{من نمي خواهم هر چه مي گويم باور كني و هر چه مي كنم بپذيري، زيرا سخنان من چيزي جز عمل آرزوهاي تو نيستند :}

^{هنگامي كه تو مي گويي : باد به مشرق مي وزد؛ من هم میگویم : آری باد به مشرق مي وزد !}

 ^{زيرا نمي خواهم تو بداني كه انديشه‌ي من در بند باد نيست، بلكه در بند درياست...}

^{تو نمي تواني انديشه هاي دريايي مرا دريابي، و من هم نمي خواهم كه تو دريابي.}

^{مي خواهم در دريا تنها باشم...}

^{دوست من، وقتي كه نزد تو روز است، نزد من شب است با اين همه من از رقص روشناي نيمروز بر فراز تپه ها سخن مي گويم، و از سايه‌ي بنفشي كه دزدانه از دره مي گذرد: زيرا كه تو ترانه هاي تاريكي مرا نمي شنوي و سايش بال هاي مرا بر ستارگان نمي بيني و من گويي نمي خواهم تو ببيني يا بشنوي. مي خواهم با شب تنها باشم...} 

^{هنگامي كه تو با آسمان خودت فرا مي شوي من به دوزخ خودم فرو مي روم} 

^{حتي در آن هنگام تو از آن سوي مغاك بي گذر مرا آواز مي دهي : همراه من، رفيق من ! و من در پاسخ تو را آواز مي دهم : رفيق من، همراه من ! زيرا من نمي خواهم تو دوزخ مرا ببيني. شراره اش چشمانت را مي سوزاند و دودش مشامت را  مي آزارد. و من دوزخم را بيش از آن دوست مي دارم كه بخواهم تو به آنجا بيايي. مي خواهم در دوزخ تنها باشم...} 

^{تو به راستي زيبائي و درستي مهر مي ورزي، و من از براي خاطر تو مي گويم كه مهر ورزيدن به اين ها خوب و زيبنده است. ولي در دل خودم به مهر تو مي خندم. گر چه نمي خواهم تو خنده ام را ببيني. مي خواهم تنها بخندم...} 

^{دوست من تو خوب و هشيار و دانا هستي؛ يا نه ، تو عين كمالي و من هم با تو از روي دانايي و هشياري سخن مي گويم. گرچه من ديوانه ام. ولي ديوانگي ام را مي پوشانم.}

^{مي خواهم تنها ديوانه باشم...} 

^{دوست من، تو دوست من نيستي، ولي من چه گونه اين را به تو بفهمانم؟ راه من راه تو نيست، گر چه با هم راه مي رويم، دست در دست...}

 

^{جبران خليل جبران}

 

سلام ؛ حال من خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور،

 که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند ...

با این همه اگر عمری باقی بود ، طوری از کنار زندگی می گذرم،

که نه دل کسی در سینه بلرزد، و نه این دل نا ماندگار بی درمانم ...

تا یادم نرفته است بنویسم :

دیشب در حوالی خواب هایم، سال پر بارانی بود...

خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم،

دعا کردم که بیایی، با من کنار پنجره بمانی، باران ببارد،

اما دریغ که رفتن، راز غریب این زندگیست،

رفتی پیش از آن که باران ببارد ...

می دانم، دل من همیشه پر از هوای تازه باز نیامدن است!

انگار که تعبیر همه رفتن ها، هرگز باز نیامدن است...

بی پرده بگویمت :

چیزی نمانده است، من سی ساله خواهم شد !

گونه هایم از گرمی شراب گر گرفته است،

می خواهم تنها بمانم، در را پشت سرت ببند،

بی قرارم، می خواهم بروم، می خواهم بمانم ؟!

هذیان می گویم ! نمی دانم...

نه عزیزم، نامه ام باید کوتاه باشد،

ساده باشد، بی کنایه و ابهام،

پس از نو می نویسم :

سلام ! حال من خوب است،

اما تو باور نکن ...

(با الهام از شعری از سید علی سید صالحی)