بسترم ، صدف خالی یک تنهاییست ...

  و تو چون مروارید ،

گردن آویز کسان دگری ...!

هر ثانیه که می گذرد ،

چیزی از تو را با خود می برد...

زمان غارتگر غریبی است !

همه چیز را بی اجازه می برد ...

و تنها یک چیز را همیشه فراموش می کند :

حس" دوست داشتن" تو را ...!

پس چنین پنداشتی که من هم :

 همه چیز را پس از مدتی فراموش میکنم ؟

که به زانو می افتم ؟

در مقابل اسب سرکش تو ناله می کنم ؟

که سراغ جادوگری می روم

تا جامی از زهر برایم بجوشاند ...؟!

نه نگاهی، نه ناله ای، نه دعایی ! 

نفرین بر تو! سزای تو این است...

سوگند به تمامی آنچه مقدس است

و به شبهای پر التهاب شور و شرر:

دیگر پیش تو باز نمی گردم...

با تشکر از تمام دوستانی که تو این مدت تنهام نذاشتن...