تقدیم به پدرم که در روز پدر (۱۲ آبان ۱۳۷۷) تنهایم گذاشت...

ازمرگ نمی هراسم ، راز و رمز عجيبی است اما عجيب تر اينکه همواره مرگ را

 مثل سفری مرموز و اکتشافی دوست داشته ام...

مثل رفتن به سوی خانه پدریم که مدتهاست از آن رانده شده ام. يا مثل بازگشتن به

 آغوش گرم خانواده بعد از مدتها غربت و تنهايی...

مرگ را چشم های اشکبار ما لکه دار کرده است ؛ وگرنه موهبتی است که فقط

يک قلب مطمئن و يک روح آرام می تواند به آن برسد!

نمی دانم هيچ فکر کرده ای که مردن هم اتفاق قشنگی است؟!

شايد اگر چشم هايت از طرف اين دنيا به مرگ نگاه کند، بی درنگ به حرف من

بخندی،اما چشم هايی لازم است، تا مرگ را از سوی حقيقی آن، از عالمی ورای

اين خاک فانی نگاه کند ...

زيباترين و شاد ترين گل های دنياست...

آخر جاده ی مرگ خداوند نشسته است و آنقدر چشم هايش مهربان است که شک

دارم گوشه اش حتی اخمی بردارد، و همين وقت عذاب ما آغاز می شود،نه جهنمی

 هست نه شکنجه ای. که عذاب ما از سرشاری مهر و عاطفه بی نظير او آغاز 

می شود. از شرم آن هنگام که روبروی او ايستاده ای و منتظری تا تشری به تو

بزند، اما اوست که با عشق عجيب و غريبش، تو را می نوازد و تو می خواهی

هزار بار در آتشی سوزان بيفتی اما ديگر اينهمه عاطفه را تاب نياوری...

چقدر مردن زيباست. و چقدر ما دور مانده ايم از آن معنی قشنگ که لابلای

رخت های سياه مان، رنگ چرک و مرده گرفته است...

مردن گريه ندارد الا برای خودمان که می مانيم و رنج می کشيم. رنجی که همه

حاصل بيچارگی و نگاه زشت مان به دنياست.

آغاز است؛ شروع راهی که به نگاه مهربان خداوند ختم می شود . و خوش به حال

آنان که حالا چشم در چشم او دوخته اند و حس می کنند به عشق رسيده اند؛

عشق مطلق و محض، که در باور اين دنيايی ما نمی گنجد...

منتظر ايستاده است و با مهر و لبخند به استقبال بندگانش می رود. 

خوشا بحال آنان که مهربان زیستند و مهربان رفتند و مهربانی را لمس کردند...

روحش شاد.